Genel

YAŞAMAK DİRENMEKTİR…

 

Bebek minge… henüz 26 haftalık olmasına rağmen biraz acele etmişti dünyaya gelmek için.930 gramdı doğduğunda.Çok küçüktü ve özverili bir bakıma ihtiyacı vardı annesinden ayrılmış yenidoğan yoğun bakıma alınmıştı.

Hem bizim için hem de ailesi için stresli bir dönem başlamıştı . Minicik pembe elleri, ayakları kıpır kıpırdı.Bir süre solunum cihazında kalması gerekti çünkü çok küçüktü. Akciğerleri henüz tam gelişimini tamamlamamıştı. Minik bedeni biraz zorlanıyordu.

İlk günlerinde kilo kayıpları devam ediyordu. Evet biraz kilo kaybının olması normaldi ama artık durması ve kilo alımının devam  etmesi  gerekiyordu.

Annesi hamile olduğunu öğrendiğindeki duygularını anlatmıştı:  ˝Bebeğim, hamile olduğumu öğrenince çok mutlu oldum,  çok sevindim.Hamile olduğumu hissetmiştim. Kontrollere heyecanla gidiyordum. Ultrasonda bebeğimi görünce çok mutlu oluyordum.Bu yüzden bir dahaki kontrolümün gelmesini sabırsızlıkla bekliyordum.Bebeğimle çok güzel hayaller kuruyordum.Ellerimi karnımın üzerine götürüp onunla konuşuyordum.Ben konuştukça bebeğim hareket ediyordu.Ben çok mutlu oluyordum.̏

Bu güzel duygularla bebeğini bekleyen anne birgün suyunun gelmesiyle telaşlanarak ebesini aramıştı ve hastaneye gitmesi gerektiği söylenmişti.Korkuyordu, sıkıntılı bir süreç başlamıştı onlar için.Hastaneye gitmişti orda söylenenler onu üzmüştü.

Annesi anlatıyordu:  ˝O günden itibaren birşeyler hep ters gitti bendeki hayaller ve mutluluklar yerine hüzün dolu zamanlara ve yaşlı gözlere bıraktı.Sıvımın azalmasından sonra ultrasonda  her defasında bebeğimin 700-750 gr olduğunu ve yaşamasının zor olduğunu söylüyorlardı.Ben hergün hüzünleniyordum ve ağlıyordum.Annelik duygusu bu olsa gerek…Çünkü bebeğimi çok seviyordum.Bu kötü günlerde en büyük desteği eşimden görüyordum.̏

Kahramanımız hepimiz için önemliydi.İlk sorduğumuz oydu. Apne yaşadı mı? Gece nasıldı? Kilo alımı var  mı ? Bir sıkıntı yaşadı mı? Üzüldüğümüz , sevindiğimiz zamanlarda oldu. O bu savaşında kalmayı seçmişti.Evet o güçlü bir savaşçıydı…

Günler hızla geçiyordu yenidoğan yoğun bakımda kalmaya devam ediyordu ve göz muayenesi olacaktı. Herşey iyi gidiyordu burdan da güzel bir sonuç duymak istiyorduk nitekim öyle oldu.

Ağlama sesleri daha güçlüydü.Bu bizi mutlu ediyordu. Küvoz içindeki hareketleri, yaramazlıkları J . Hepimizin bir sürü anısı birikmişti; gülümsetiyordu bizi…

Sadece biz değildik mutlu olan ya da üzülen…  Annesi anlatıyordu: ˝Şu anda küvozde olmasına rağmen yaşıyor olduğu için çok mutluyum.Hergün saatin bire gelmesini bekliyorum ve heyecanla koşa koşa hastaneye gidiyorum.Ama korkularım hala devam ediyor.Bebeğimin sağlık durumu iyiye gittiği zaman ve kilo aldığı zaman çok mutlu oluyorum.Olumsuz bir şey duyduğumda canım çok sıkılıyor ve gizli gizli ağlıyorum.Oğlumun küvoz içinde hareket etmesi, gözlerini açması, dudaklarını oynatması beni çok sevindiriyor ve mutlu oluyorum.̏

Günler , haftalar geçiyordu.49. gününde  1500 gr olmuştu; ilk  banyosunu yapmıştı.Beslenme saati gelmeden bizi ağlamaya başlayarak uyarıyordu.Unutmadan adı Selim Metehan kahramanımızın.

33 hafta 5 günlük ve kilosu 1610 gramdı.Büyümeye devam ediyordu.1675 gr…. 1740 gr… günler geçiyordu; kilo alımı ve durumu her geçen gün daha iyiye gidiyordu.Taburculuğunu konuşuyorduk.

69. Gün 36. Haftasında 1935 gr artık taburcuydu.Anne ve babasıyla kavuşma vakti gelmişti…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bu yazı www.merveturemen.com sitesinde ailenin onayıyla paylaşılmıştır.Yazı Merve TÜREMEN’e aittir.

22 total views, 0 views today

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir